1948ൽ പെൺപള്ളിക്കൂടം തുറന്ന ‘മുസ്‍ലിയാര്‍’; ഓത്തുപള്ളികളെ ക്ലാസ് മുറികളാക്കിയ വിപ്ലവം-പറവണ്ണ മുഹ്‌യിദ്ദീൻ കുട്ടി മുസ്‌ലിയാര്‍ സൃഷ്ടിച്ച നവോത്ഥാനം

കേരളീയ മുസ്‌ലിം നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ സുവർണ അധ്യായമാണ് കെ.പി.എ മുഹ്‌യിദ്ദീൻ കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ എന്ന പറവണ്ണ ഉസ്താദ്. പരമ്പരാഗതമായ മതപഠന രീതികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒരു സമുദായത്തെ, ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു നടത്തിയ ദീർഘദർശിയായ പണ്ഡിതനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഓത്തുപള്ളികളിൽനിന്ന് മദ്രസകളിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിനും, പെൺകുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും, അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയുള്ള ആശയപ്രചരണത്തിനും അദ്ദേഹം നൽകിയ സംഭാവനകൾ ചരിത്രത്തിൽ തുല്യതയില്ലാത്തതാണ്.

ബാല്യവും വേറിട്ട വഴികളും

1898-ൽ മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ തിരൂർ താലൂക്കിലുള്ള പറവണ്ണ എന്ന തീരദേശ ഗ്രാമത്തിലാണ് ഈ മഹാപ്രതിഭയുടെ ജനനം. പിതാവ് കുഞ്ഞവറാൻ മരക്കാരകത്ത് കമ്മദ്‌ അലിയും മാതാവ് പാലക്കാവളപ്പിൽ കുട്ടി ആയിശുമ്മയും. പറവണ്ണയിലെ ഓത്തുപള്ളിയിൽനിന്നാണ് അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് പിച്ചവയ്ക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അന്നത്തെ പതിവു രീതികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം ബാല്യത്തിലേ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പരമ്പരാഗത മതപഠനം നടത്തുന്നവർ ഭൗതിക വിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്നതും, പ്രത്യേകിച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ പഠിക്കുന്നതും ദുർലഭമായ ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ, എട്ടാം വയസ്സിൽ പറവണ്ണ ബോർഡ് മാപ്പിള എലമെന്ററി സ്കൂളിൽ ചേർന്ന അദ്ദേഹം അഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രൈമറി വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി. അതിനുശേഷം ട്യൂഷനിലൂടെ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയും സ്വായത്തമാക്കി. കാലത്തിന് അനുസരിച്ച് സഞ്ചരിക്കാൻ ഭാഷാജ്ഞാനം അനിവാര്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു ഇതിന് പിന്നിൽ.

തുടർന്ന് വെല്ലൂർ ബാഖിയാത്തു സ്വാലിഹാത്ത് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഉന്നത കലാലയങ്ങളിൽ നിന്നും ബിരുദം നേടിയ അദ്ദേഹം അറിവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അബ്ദുൽ ജബ്ബാർ ഹസ്‌റത്ത്, അബ്ദുറഹീം ഹസ്‌റത്ത് തുടങ്ങിയ പ്രഗത്ഭരായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുനാഥന്മാർ.

വിദ്യാഭ്യാസ വിപ്ലവത്തിന്റെ തുടക്കം

പഠനം പൂർത്തിയാക്കി തിരിച്ചെത്തിയ പറവണ്ണ, താൻ ആർജ്ജിച്ച അറിവുകൾ സമുദായത്തിന് പകർന്നുകൊടുക്കാൻ അധ്യാപന രംഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. പറവണ്ണ, പുളിക്കൽ, കണ്ണൂർ, വാഴക്കാട് ദാറുൽ ഉലൂം, താനൂർ ഇസ്‌ലാഹുൽ ഉലൂം തുടങ്ങി നിരവധിയിടങ്ങളിൽ അധ്യാപനം നടത്തി. എന്നാൽ, കേവലം അധ്യാപനത്തിനപ്പുറം നിലവിലുള്ള സമ്പ്രദായങ്ങളിലെ പോരായ്മകൾ പരിഹരിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്.

ഇന്നത്തെ പോലെ കൃത്യമായ സിലബസോ പാഠപുസ്തകങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഓത്തുപള്ളി സമ്പ്രദായമായിരുന്നു അന്ന് നിലനിന്നിരുന്നത്. ഇതിനൊരു മാറ്റം അനിവാര്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം 1928-ൽ പറവണ്ണ ജുമുഅത്ത് പള്ളിയോട് ചേർന്ന് ‘മദ്‌റസത്തുന്നൂരിയ്യ’ സ്ഥാപിച്ചു. ഇത് മലബാറിലെ ആദ്യകാല ഉന്നത പഠന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. മതപഠനത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി ക്രമീകരിക്കുന്നതിന്റെ ആദ്യപടിയായിരുന്നു അത്.

മദ്രസാ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം

സമസ്ത കേരള ജംഇയ്യത്തുൽ ഉലമയുടെ ചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായകമായ പല തീരുമാനങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ പറവണ്ണയുടെ ധിഷണാശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. 1945-ൽ സമസ്തയുടെ വൈസ് പ്രസിഡന്റായും 1951-ൽ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായും അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന കേരളത്തിലെ മദ്രസാ പ്രസ്ഥാനത്തിന് നൽകിയ രൂപരേഖയാണ്.
1951-ൽ വടകരയിൽ നടന്ന സമസ്ത സമ്മേളനത്തിലാണ് മതവിദ്യാഭ്യാസ ബോർഡ് രൂപീകരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ കൺവീനറായും പിന്നീട് പ്രഥമ പ്രസിഡന്റായും നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത് പറവണ്ണയായിരുന്നു.

പാഠപുസ്തകങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുക, സിലബസ് നിശ്ചയിക്കുക, പരീക്ഷകൾ നടത്തുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടപ്പിലായി. അദ്ദേഹം അന്ന് തയ്യാറാക്കിയ ഭരണഘടനയും പാഠ്യപദ്ധതിയുമാണ് ഇന്നും ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ പഠിക്കുന്ന മദ്രസാ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിത്തറ. ‘തഅ്‌ലീമുത്തിലാവ’, ‘അഹ്കാമു തജ്‌വീദ്’ തുടങ്ങി ഇപ്പോഴും മദ്റസാ വിദ്യാർത്ഥികൾ അഭ്യസിക്കുന്ന പല പാഠപുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം രചിച്ചവയാണ്.

സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ മുന്നേറ്റം

പൊതുസമൂഹത്തിൽ പോലും സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസം അത്രയൊന്നും ഗൗനിക്കപ്പെടാതിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ പെൺകുട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായൊരു വിദ്യാലയം തുറക്കാൻ പറവണ്ണ മുഹ്‌യിദ്ദീൻ കുട്ടി മുസ്‌ലിയാർ അപാരമായ ധീരതയും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കാണിച്ചു. 1948-ൽ പറവണ്ണയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘മദ്‌റസത്തുൽ ബനാത്ത്’ ഒരു വിപ്ലവം തന്നെയായിരുന്നു. പെൺകുട്ടികൾക്ക് അറിവ് നേടാനുള്ള അവകാശത്തിന് വേണ്ടി അദ്ദേഹം ശക്തമായി നിലകൊണ്ടു. സമൂഹത്തിന്റെ പാതിയായ സ്ത്രീകളെ അജ്ഞതയിൽ നിർത്തുന്നത് സമുദായത്തിന്റെ പിന്നാക്കാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

എഴുത്തുകാരനും ചിന്തകനും

വാക്കിനേക്കാൾ മൂർച്ച തൂലികയ്ക്കുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ച പണ്ഡിതനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ‘അബ്ദുൽ ബശീർ’ എന്ന തൂലികാ നാമത്തിൽ അദ്ദേഹം നിരവധി ലേഖനങ്ങളും ഗ്രന്ഥങ്ങളും രചിച്ചു. 1932-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘ഫത്ഹുൽ ബാരി’ (അൽകഹ്ഫ് പരിഭാഷ) ശ്രദ്ധേയമാണ്. 1954-ൽ ‘നൂറുൽ ഇസ്‌ലാം’ എന്ന മലയാള മാസികയും, പിന്നീട് ‘അൽബയാൻ’ എന്ന അറബി-മലയാള മാസികയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി.

പറവണ്ണയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ‘ബോർഡ് ബുക്ക് ഡിപ്പോ’ അക്കാലത്തെ വലിയൊരു പ്രസാധന സംരംഭമായിരുന്നു. വഹാബിസം, കമ്മ്യൂണിസം, ഖാദിയാനിസം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾക്കെതിരെ ആശയപരമായ പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി.

വിയോഗവും ബാക്കിവെച്ചതും

കർമനിരതമായ ജീവിതത്തിനിടയിലും വലിയൊരു ശിഷ്യസമ്പത്തിനെ വാർത്തെടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. ചാപ്പനങ്ങാടി ബാപ്പു മുസ്‌ലിയാർ, കെ.കെ അബൂബക്കർ ഹസ്രത്ത് തുടങ്ങിയ പ്രമുഖർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാരാണ്. 1957 ജൂൺ 28-ന് (1376 ദുൽഖഅ്ദ 29) വെള്ളിയാഴ്ച അദ്ദേഹം ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. പറവണ്ണ ജുമുഅത്ത് പള്ളിയുടെ വടക്കുവശത്താണ് അദ്ദേഹം അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നത്.
അദ്ദേഹം തെളിച്ച വെളിച്ചം ഇന്നും അണയാതെ നിൽക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ പതിനായിരക്കണക്കിന് മദ്രസകളും, ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളും ആ ദീർഘദർശിയായ പണ്ഡിതന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്. കാലത്തിന് മുൻപേ നടന്ന ആ കർമയോഗിയുടെ ജീവിതം വരുംതലമുറകൾക്ക് എന്നും ഒരേസമയം വിസ്മയവും പ്രചോദനവും ആയിരിക്കും.